Ongeveer elke dag van de week kruipt Charlotte op mijn schoot, ze nestelt zich lekker tegen mij aan en zegt dan: "Papa, ik vind jou lief!!!".
Net als je je hart voelt smelten en je jezelf heel bijzonder gaat voelen, gaat ze verder met: "en mama ook, en opa en oma en opa Jo en IEDEREEN!
Daar sta je dan weer, met beide voeten stevig op de grond. Het is natuurlijk heerlijk om als kind veilig op te groeien en te denken dat alle mensen lief zijn.
Als de kleine meid lekker veilig ingestopt is en ligt te dromen van alle mooie dingen die haar nog te wachten staan, kijken papa en mama TV. Het kleine venster op de grote wereld geeft een ontluisterend beeld.
De "oogst" van amper 1 week televisie levert naast beelden van rampen en ongelukken waar geen schuldigen voor aan te wijzen zijn ook een kijkje op de verkniptheid van mensen. Ik zag een verslag van een grote rechtszaak rondom bekende criminelen die een aardig rijtje moorden op hun geweten hadden. Het is niet goed, maar aan dat beeld begin ik te wennen.
Van een heel andere orde wordt het wanneer mensen die op de vlucht slaan uit hun eigen land omkomen omdat een bende geldbeluste criminelen ze op gammele boten de zee op stuurt. De beelden van verdronken mensen en getraumatiseerde overlevenden bereiken ons in de huiskamer. Het is stuitend, misselijkmakend en tot razernij drijvend dat er mensen zijn die op social media ronduit verklaren dat het "net goed" is dat deze mensen omgekomen zijn omdat "we niet zitten te wachten op gelukzoekers die hier een uitkering komen opstrijken" Ik vraag mij af hoe deze mensen zich zouden voelen als 1 van hun kinderen daar verdronken was. Het laat mij niet los.
Nauwelijks een dag later is het op een andere manier raak. Een zedenrechercheur vertelt op TV over haar werk als kinderporno onderzoeker. Ze vertelt wat ze allemaal tegenkomt in haar werk.
Een filmpje waarin een kind van 1,5 jaar misbruikt wordt door een man.
Een filmpje met de naam: Destroying Daisy.....
Een filmpje dat door duizenden mensen bekeken is......
Mijn maag draait zich om... ik vraag mij af wat mensen bezielt, maar ook waar de papa en mama van dit kindje waren.... Hoe ziek moet je zijn om dit soort dingen te doen, of dit soort filmpjes te bekijken........
Ik hoop dat mijn Charlotte nog lang blijft geloven dat iedereen lief is, maar ik vind het nu al moeilijk te verkroppen dat ze er ooit achter zal komen dat dat slechts een illusie is.............
Posts tonen met het label baby charlotte. Alle posts tonen
Posts tonen met het label baby charlotte. Alle posts tonen
donderdag 23 april 2015
donderdag 10 mei 2012
Alweer 1 !
Lieve Charlotte,
Het is alweer een jaar geleden dat je geboren werd. Ik heb toen met je afgesproken dat wij jou van alles zouden leren over het leven en jij ons van alles zou leren over baby's.
Wat heb ik het afgelopen jaar allemaal geleerd:
We zijn er maar druk mee.
Maar Charlotte, wat gaat het allemaal SNEL! Als ik nu terug kijk naar de foto's van een jaar geleden kan ik me al niet meer voorstellen dat je zo klein was. Lag je in het begin gewoon lekker tevreden te slapen in de wieg, daar hebben we niet heel lang plezier van gehad. Je ontdekte al gauw dat er nog veel meer te doen is.
Gelukkig sliep je al heel snel de hele nacht door. Zo af en toe begon je wel je eigen Radio Charlotte nachtuitzending over de babyfoon. Dan klonk het ineens WAWAWAWAWAAAAAAWAWAWAAAA door onze slaapkamer, maar dat was meestal na een paar minuten weer klaar.
Over aandacht gesproken: Je vindt het geweldig om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Als de aandacht niet vanzelf komt, dan eis je die wel op. Ook op het kinderdagverblijf verzamel je alles en iedereen om je heen. Ik denk dat je later in het theater gaat.
Van tijd tot tijd slaakte ik de kreet: "wat ben je leuk, ik denk dat ik je maar houd". Mama vond dat nooit zo leuk. Dan zei ze altijd: "Natuurlijk hou je haar!"
Weet je wat ook leuk is? In al jouw onschuldigheid heb je me ook gewoon een paar wijze dingen geleerd. Ik had al een hekel aan een negatieve instelling, maar sinds ik jou ken ben ik me er helemaal van bewust dat het leven veel leuker is als je lacht.
Om bijna alles wat er gebeurt om jou heen moet je lachen. Of je nou stoot, valt of wat dan ook, steeds lach je uitbundig met die paar tandjes. Daar moeten wij dan weer van lachen.
Het belangrijkste dat ik in het afgelopen jaar geleerd heb is dat een kind een HELE GROTE zachte plek in je hart maakt. Hoe stoer je jezelf als vader ook vindt, er zijn van die hele kleine onverwachte momentjes die je ineens reduceren tot een grote zak watjes.
Lieve Charlotte, wat ben je leuk.... ik weet ZEKER dat ik je houd.
(.... voorlopig dan)
Het is alweer een jaar geleden dat je geboren werd. Ik heb toen met je afgesproken dat wij jou van alles zouden leren over het leven en jij ons van alles zou leren over baby's.
Wat heb ik het afgelopen jaar allemaal geleerd:
- Flesjes maken
- Luiers verschonen
- Baby wassen en aankleden
- Weer luier verschonen
- Schone kleren aan
- Sokken aan
- Jas aan en in de kinderwagen om op stap te gaan
- Waar zijn die sokken nou weer ?
- Ah de sokken zijn weer aan, nu kunnen we op pad
- Onee, weer de luier verschonen
- .....
We zijn er maar druk mee.
Maar Charlotte, wat gaat het allemaal SNEL! Als ik nu terug kijk naar de foto's van een jaar geleden kan ik me al niet meer voorstellen dat je zo klein was. Lag je in het begin gewoon lekker tevreden te slapen in de wieg, daar hebben we niet heel lang plezier van gehad. Je ontdekte al gauw dat er nog veel meer te doen is.
Gelukkig sliep je al heel snel de hele nacht door. Zo af en toe begon je wel je eigen Radio Charlotte nachtuitzending over de babyfoon. Dan klonk het ineens WAWAWAWAWAAAAAAWAWAWAAAA door onze slaapkamer, maar dat was meestal na een paar minuten weer klaar.
Over aandacht gesproken: Je vindt het geweldig om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Als de aandacht niet vanzelf komt, dan eis je die wel op. Ook op het kinderdagverblijf verzamel je alles en iedereen om je heen. Ik denk dat je later in het theater gaat.
Van tijd tot tijd slaakte ik de kreet: "wat ben je leuk, ik denk dat ik je maar houd". Mama vond dat nooit zo leuk. Dan zei ze altijd: "Natuurlijk hou je haar!"
Weet je wat ook leuk is? In al jouw onschuldigheid heb je me ook gewoon een paar wijze dingen geleerd. Ik had al een hekel aan een negatieve instelling, maar sinds ik jou ken ben ik me er helemaal van bewust dat het leven veel leuker is als je lacht.
Om bijna alles wat er gebeurt om jou heen moet je lachen. Of je nou stoot, valt of wat dan ook, steeds lach je uitbundig met die paar tandjes. Daar moeten wij dan weer van lachen.
Het belangrijkste dat ik in het afgelopen jaar geleerd heb is dat een kind een HELE GROTE zachte plek in je hart maakt. Hoe stoer je jezelf als vader ook vindt, er zijn van die hele kleine onverwachte momentjes die je ineens reduceren tot een grote zak watjes.
Lieve Charlotte, wat ben je leuk.... ik weet ZEKER dat ik je houd.
(.... voorlopig dan)
maandag 14 november 2011
zondag 13 november 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)












