Het einde van de wereld

Voordat ik mijn vrouw leerde kennen, zo'n 20 jaar geleden, was ze een echt paardenmeisje. Hele dagen bracht ze door bij de plaatselijke manege met poetsen, knuffelen en zelfs soms rijden van paarden. Ze wilde ook zo graag een eigen paard en ze had al bedacht dat hij best in de fietsenbox van de flat zou kunnen. Helaas kwam dat paard er niet.

Een aantal jaar later woonden we samen en kwam ze bij toeval in contact met een manege bij ons in de buurt. Ze ging daar op een manegepaard rijden. Ik zei haar steeds: "ga lekker op zoek naar een eigen paard, we kunnen het ons veroorloven en het is altijd je droom geweest". Ze vond echter elke keer wel een reden waarom dat niet zo'n goed idee was.

In 2001 ging ik een keer mee met een vriend naar een vliegschool voor een proefles. Na de eerste les was ik meteen verkocht en schreef me in voor de opleiding. Dat was natuurlijk best kostbaar. Toen ik thuis vertelde wat ik gedaan had ze mijn vrouw: "dan mag ik een paard!".

Het rondkijken begon en we zijn op wat verschillende plaatsen geweest, maar steeds was er niet "de klik", tot die ene keer. We kwamen bij een stal in Austerlitz en daar stond ze dan... in een donker stalletje. Toen mijn vrouw daar naar binnen ging en ze keek Iljam in de mooie bruine ogen dacht ze meteen: "jij bent het paard voor mij".
Iljam bleek heerlijk te rijden en ze had Z gelopen in de dressuur. Mijn vrouw dacht af en toe: "een echt dressuurpaard, kan ik dat wel ?", maar het ging en al snel gingen ze samen op wedstrijd.

Van alles hebben ze samen meegemaakt: bosritten, wedstrijden, ruiterkampen. Lief en leed hebben ze met elkaar gedeeld.

Mijn vrouw maakte ruzie met stalhouders als ze vond dat dat in het belang was van Iljam, liet de veearts komen als anderen zeiden dat je "het ook gewoon nog even aan kan kijken", en zocht net zo lang naar een juist voer- en bewegingsschema tot ze eindelijk de koliekgevoeligheid van Iljam onder controle leek te hebben.

Mijn vrouw werd lid van een rijvereniging, en later werd ik voorzitter van die vereniging. Ik ging zelfs leren mennen en zo werden we een "paadengezinnetje". Natuurlijk was de taakverdeling altijd duidelijk: Mijn vrouw reed Iljam en ik mocht de auto met de trailer besturen, alle spullen aangeven en het sjouwwerk doen :)

Gisterenmiddag kreeg Iljam in de wei een acute koliekaanval. Gelukkig werd het snel opgemerkt en waren de veearts en mijn vrouw er snel bij. Een rit naar de kliniek volgde, waar de diagnose gesteld werd. Iljam zou geopereerd moeten worden en in het positiefste geval zou ze 8 weken in de box moeten rusten. Het werd echter ook duidelijk dat niet te voorspellen was hoe ze uit de operatie zou komen en wat haar kwaliteit van (paarden)leven dan zou zijn. We hebben moeten besluiten dat je dat een paard van bijna 23 jaar niet meer aan moet doen.

Iljam is in bijzijn van ons allebei rustig ingeslapen.

Mijn vrouw zei vanochtend vroeg tegen mij: "Ik HIELD ECHT van dat paard", waarmee volgens mij alles gezegd is.
Natuurlijk is alles relatief en zei een wijs man eens: "this too will pass", maar voor nu voelt dit voor ons echt even als het einde van de wereld.

Lekker weer mennen

Gisteren was het weer fantastisch menweer. Omdat Pandora na de winter nog geen nieuwe ijzers onder de hoeven heeft, konden we niet de weg op. We zijn dus naar de bak bij Willis vertrokken om daat lekker wat rondjes te rijden.

Het was de laatste weken wel te merken dat Pandora al een tijdje niet voor de kar gelopen had. Alles leek weer een beetje nieuw voor haar. Als de kar een tingeltje maaktje of als ik maar een beetje schoof over de bok ging ze al weer rennen.

Dat ging vandaag een stuk beter. Natuurlijk was alles nog eng, vooral als de kar erg hobbelde

Zondag mendag

De mensen die mij kennen weten dat ik een aantal hobby's heb die nogal de neiging hebben uit de hand te lopen. Eén van mijn hobby's is het aangespannen rijden ofwel mennen. De laatste tijd rijd ik veel met de pony van Ellen, Ifana genaamd. Deze pony is een tijdje geleden beleerd en ik mag er lessen en wedstrijden mee rijden. Nu heeft Ellen nog een aantal pony's en Pandora moest ook hoognodig eens betuigd worden. Daarvoor is ze naar Eduard van der Ven in de buurt van Nieuwegein gebracht. Vandaag mocht ik bij Eduard een stukje komen rijden met Pandora, want morgen gaat ze naar huis en moeten Ellen en ik het zelf doen.

Hierboven zie je Pandora terwijl we haar nog aan het inspannen zijn. Na het inspannen mocht ik meteen op de bok plaatsnemen en hebben we een mooi rondje door Nieuwegein gemaakt. Van alles kwamen we tegen. Fietsers, Skeelers, Diepe plassen, Putten en ook van die mooie driehoeken op de weg. Pandora vond het allemaal wel prima en liet zich goed sturen. Helaas was ik natuurlijk druk met sturen en heb ik niet zoveel foto's kunnen maken.

Toen we terug waren zei Eduard dat hij ook nog een Fries gekregen had van iemand en dat hij die aan het beleren was in het tweespan. Of we zin hadden om mee te gaan..... Ehhh..... JA NATUURLIJK. Het is alweer even geleden dat ik mijn tweespanbewijs gehaald heb en daarna niet echt meer met een tweespan gereden.

Dus.... weer inspannen.....

Met twee paarden is dat natuurlijk twee keer zoveel werk, want twee keer zoveel tuig. Nu ging Eduard eerst zelf even rijden. "De Nieuwe" (Tebbe) had namelijk nog maar 2 keer eerder voor de wagen gelopen en we gingen wel weer de weg op.

Eduard stuurde de paarden met straffe hand door allerlei straten en ook nog door een mooi heuvelterrein, waardoor het net de marathon leek. Mijn handen jeukten om het over te nemen. Zou ik het durven vragen ?

Na een tijdje stuurde Eduard het span op een bushalte, stopte en vroeg mij: "Jij effe rijden??". Het leek wel of het mijn verjaardag, Sinterklaas en Kerstmis tegelijk was. Ik klom op de bok en begon te rijden. De eerste bocht een beetje onwennig, maar daarna ging het snel beter. Het is net als met fietsen, je verleert het nooit. Tebbe ging zelfs ineens mooier lopen voor de wagen. Zou het door mij komen? Het is in ieder geval leuk om te denken dat dat inderdaad zo is. :)

Houding

Een tijdje geleden organiseerde de paardensportvereniging waar ik lid van ben een workshop "Houding en zit". Anne Muller heeft een hele studie gemaakt van de biodynamica en het bewegingsapparaat van het paard. Ze kan daar heel goed over vertellen en een belangrijk deel van haar betoog is dat we als ruiter het paard vaak in de weg zitten. In de workshop ging ze daar in theorie en praktijk op in.

Eerst theorie:

Anne kent ELKE spier die in een paard zit. Ze begint met het tekenen van een paar cirkels op het bord en naarmate ze meer spieren intekent, begint het steeds meer op een paard te lijken. De namen van die spieren ben ik alweer kwijt, maar het was iets als: Asterix, Obelix en Idefix.

Toen kwam de praktijk.

Eerst met een paar ruiters (of ja, amazones)... maar het blijkt ook te werken met menners. En... dat ben IK!

Ik mocht dus rondrijden terwijl Anne strenge aanwijzingen gaf. "Niet je rug zo bollen!", "Schouders ontspannen".

Er waren ook toeschouwers, waarvan sommigen (eentje dan) er niet ECHT op gekleed waren.

of ECHT NIET .... :)

Op het laatst stapte Anne er ook nog even bij op de kar en vond ze dat we ook nog even moesten galloperen. Ik verdenk haar er een beetje van dat ze het stiekem gewoon leuk vindt om mee te rijden.

Connemara

Tijdens onze reis door Ierland zijn we ook in de Connemara county geweest. Dat gebied staat bekend als de bakermat van de.....

Connemara Pony's!

Als paardenliefhebber moet je dan natuurlijk even stoppen en een paar foto's maken.

Connemara Pony staat bekend als betrouwbaar, zachtaardig en nieuwsgierig.

Heel nieuwsgierig......

Zo nieuwsgierig dat ze gewoon een hapje camera willen

Maar dat levert wel weer leuke plaatjes op.

(ik vraag er 2 voor mijn verjaardag !)