Lief

Ongeveer elke dag van de week kruipt Charlotte op mijn schoot, ze nestelt zich lekker tegen mij aan en zegt dan: "Papa, ik vind jou lief!!!".

Net als je je hart voelt smelten en je jezelf heel bijzonder gaat voelen, gaat ze verder met: "en mama ook, en opa en oma en opa Jo en IEDEREEN!
Daar sta je dan weer, met beide voeten stevig op de grond. Het is natuurlijk heerlijk om als kind veilig op te groeien en te denken dat alle mensen lief zijn.

Als de kleine meid lekker veilig ingestopt is en ligt te dromen van alle mooie dingen die haar nog te wachten staan, kijken papa en mama TV. Het kleine venster op de grote wereld geeft een ontluisterend beeld.
De "oogst" van amper 1 week televisie levert naast beelden van rampen en ongelukken waar geen schuldigen voor aan te wijzen zijn ook een kijkje op de verkniptheid van mensen. Ik zag een verslag van een grote rechtszaak rondom bekende criminelen die een aardig rijtje moorden op hun geweten hadden. Het is niet goed, maar aan dat beeld begin ik te wennen.



Van een heel andere orde wordt het wanneer mensen die op de vlucht slaan uit hun eigen land omkomen omdat een bende geldbeluste criminelen ze op gammele boten de zee op stuurt. De beelden van verdronken mensen en getraumatiseerde overlevenden bereiken ons in de huiskamer. Het is stuitend, misselijkmakend en tot razernij drijvend dat er mensen zijn die op social media ronduit verklaren dat het "net goed" is dat deze mensen omgekomen zijn omdat "we niet zitten te wachten op gelukzoekers die hier een uitkering komen opstrijken" Ik vraag mij af hoe deze mensen zich zouden voelen als 1 van hun kinderen daar verdronken was. Het laat mij niet los.

Nauwelijks een dag later is het op een andere manier raak. Een zedenrechercheur vertelt op TV over haar werk als kinderporno onderzoeker. Ze vertelt wat ze allemaal tegenkomt in haar werk.

Een filmpje waarin een kind van 1,5 jaar misbruikt wordt door een man.

Een filmpje met de naam: Destroying Daisy..... 

Een filmpje dat door duizenden mensen bekeken is...... 

Mijn maag draait zich om... ik vraag mij af wat mensen bezielt, maar ook waar de papa en mama van dit kindje waren.... Hoe ziek moet je zijn om dit soort dingen te doen, of dit soort filmpjes te bekijken........

Ik hoop dat mijn Charlotte nog lang blijft geloven dat iedereen lief is, maar ik vind het nu al moeilijk te verkroppen dat ze er ooit achter zal komen dat dat slechts een illusie is.............

Luchtdoop voor Andres

Ik volg op Facebook een groep met de naam "Dutch Aviation Photographers Group" ofwel DAPG. In deze groep plaatsen allerlei enthousiaste vliegtuigspotters hun mooiste foto's van vliegtuigen. De oprichter van deze groep is Andres Bolkenbaas. Toen ik een tijdje geleden met de familie Van Vliet boven Montfoort vloog, maakte Andres onderstaande foto van ons.

 

Naar aanleiding van deze foto raakten Andres en ik wat aan de praat in de virtuele wereld en spraken we af om eens samen te gaan vliegen. De datum werd vastgelegd op 24 augustus 2014, want dan was de Fly-In van de EACM op vliegveld Eindhoven. Het zou een bijzondere dag worden voor Andres want hoewel hij al jaren spotter is, had hij nog nooit gevlogen........

24 augustus: Vliegveld Lelystad

Op de ochtend van de Fly-In stonden we samen op Lelystad. Het prachtige weer dat voorspeld was bleek in werkelijkheid een beetje tegen te vallen. Vanaf het veld zagen we dikke buien voorbij drijven en die bleken zich vooral op de route naar Eindhoven te bevinden. Van een vliegvriendje op Rotterdam kregen we bijvoorbeeld deze foto.

Kijkend naar de berichten was er een kans dat we ons slot op Eindhoven niet zouden halen en vervolgens ook nog eens met stevige crosswind te maken zouden krijgen op de terugweg. Uiteindelijk spraken we af dat we het slechte weer tegemoet zouden vliegen en zouden kijken of we er langs zouden kunnen. Zo niet, dan gingen we terug.

De lucht in!

Daar gingen we dan. Voldoende brandstof mee voor de vlucht en eventuele uitwijk en klaar voor de reis. Tijdens de take-off was het weer lekker rustig dus we klommen netjes naar de kruishoogte voor het eerste deel van de vlucht. In de verte zagen we een paar stevige buien hangen met daartussen een groot gat.

Andres en Monique klikten volop plaatjes van alles dat er te zien was, terwijl ik tussen de buien door stuurde. Toen kwam het onvermijdelijke moment waarop je vraagt: "zeg, wil je alleen foto's maken of ook even sturen?"

Na het passeren van de buienlijn werd het erg mooi weer. Het werd weer een genot om Nederland van boven te bekijken. Hier zie je bijvoorbeeld een opname van Den Bosch

Al gauw kwamen we in de buurt van Eindhoven en moest ik even aan de bak om netjes de communicatie met Eindhoven Tower te doen, en natuurlijk te landen.

Ze hebben een mooie baan in Eindhoven, lekker lang en breed en met flitsende knipperlichten voor de baan.

Na de landing netjes naar de West Apron getaxied en onderweg werden we nog gefotografeerd door Vincent Kager. Even zwaaien dan maar!

De Fly-In

De EACM had een leuk evenemententerrein gebouwd rond hun clubhuis. Het mooiste van dit terrein was toch wel het directe zicht op de landingsbaan. We zagen met grote regelmaat een Ryanair vliegtuig landen en er zat zelfs een B....B...BOINK landing bij. :) 

Daarna werden ook de nieuwe vliegtuigen van de EACM nog even aan het publiek geshowd.

De terugweg, met een omweggetje!

Omdat we de PH-UGS maar tot 16:00 uur gehuurd hadden en er al een volgende vlieger gepland stond, konden we niet te lang blijven. Eigenlijk had ik al kort na 14:00 uur weg gewild maar dat ging niet doordat het programma wat uitgelopen was. Toen we uiteindelijk konden vertrekken hebben we snel naar iedereen gezwaaid en zijn richting de vliegtuigen gelopen.

In het verlengde van de baan hing nog een dreigende lucht.

We besloten om ons vast klaar te maken voor vertrek en vast in het vliegtuig te gaan zitten, dan konden we vertrekken zodra de bui voorbij getrokken was.

Na de take-off passeerden we de bui en vlogen onmiddellijk in PRACHTIG weer. Heldere lucht, onderbroken door mooie stapelwolken. Om mij heen klikten de fotografen er weer lustig op los!

Hoewel mijn moeder mij vroeger op het hart drukte altijd "rechtstreeks naar huis" te komen, hadden we nog een leuk omweggetje in gedachten..... Eerst maar even een bochtje om Montfoort maken zodat de passagiers hun eigen dorp kunnen vastleggen.

Daarna zouden we proberen of we over Schiphol mochten vliegen. Ik had daarvoor een flightplan ingediend, maar ik hield er rekening mee dat het uiteindelijk niet toegestaan werd. Het baangebruik van dat moment was namelijk voor de verkeersleiders behoorlijk uitdagend en dan zitten ze niet te wachten op zo'n mugje dat er dwars doorheen komt vliegen.

Over Schiphol!

Nadat we Montfoort gepasseerd waren heb ik contact opgenomen met Schiphol Tower en gevraagd of we via Victor (Vinkeveen) over Schiphol mochten om dan via Amsterdam Centraal weer naar Lelystad te gaan. Het geluid hiervan kun je hier horen. Je hoort ook hoe de verkeersleider even twijfelt en dan besluit mij stap voor stap toe te laten. Eerst maar over Vinkeveen dus......

Na Vinkeveen mochten we via Bravo (Bovenkerk) richting de toren vliegen. We kregen de opdracht te dalen naar 500 voet en....... "remain north of the begining of runway 24 and south of runway 27".... Dat was even GOED op het plaatje kijken.  Het bleek dus een hele korte bocht te moeten worden :^)

Het gaf de passagiers in ieder geval de gelegenheid om wat plaatjes te maken.

 KLIK

 KLIK

KLIKKERDEKLIK-KLIK-KLIK-KLIK-KLIK

Na het passeren van Schiphol vlogen we over Amsterdam.

Toen we bij Almere vlogen bedacht ik dat het wellicht leuk was om mijn manager, die het bedrijf ging verlaten, een luchtfoto van zijn huis kado te doen. Een aangezien ik "toevallig" een vrij aardige fotograaf aan boord had hebben we even een rondje Almere gedaan......

Daarna snel naar Lelystad terug om keurig netjes om 15:55 LT te landen. Dat was met de heersende wind (280/12G20) nog wel even werken, maar het lukte best ok

IK vond het een erg leuke vlucht en Andres (en Monique) zegt dat hij het ook heel leuk vond, dus daar moet ik dan maar op vertrouwen!

Een half uurtje Biggles

De "oudere jongens" onder ons weten vast nog wel wie Biggles was. Zijn naam was voluit James Bigglesworth en hij was Captain bij (onder meer) de RAF. Als hoofdpersoon in een uitgebreide reeks jongensboeken verwierf hij een aantal onderscheidingen en stukje bij beetje de status van Superheld.

Prominent in de boeken was altijd het element vliegen. Omdat de verhalen in de meeste boeken zich afspeelden in de jaren 50 (van de vorige eeuw), ging het vliegen dan ook niet in straaljagers maar in oude vliegtuigen met open cockpit. De "de Havilland Tiger Moth" is zo'n vliegtuig. Het was jarenlang het trainingsvliegtuig van de Engelse luchtmacht en mede daardoor worden er (vooral in de UK) nog flink wat van deze kisten operationeel gehouden en gevlogen.

Ook in Nederland was de Tiger Moth een tijd in gebruik als trainer voor KLM piloten in opleiding. Een aantal jaren geleden besloot een groepje KLM vliegers die bijna met pensioen gingen dat het hun leuk leek om weer eens in zo'n vliegtuig rond te vliegen. Zij richtten de stichting Dutch Tiger Flight op en kochten een Tiger Moth in de US.

Deze Tiger Moth staat tegenwoordig gestald op Hilversum en het toeval wil dat mijn vlieginstructeur 1 van de tegenwoordige participanten is. Ik had al eens laten vallen dat ik wel eens mee zou willen in de Moth en afgelopen woensdag was het ineens mijn beurt.

Om niks van het schouwspel te missen was ik ruim op tijd op het veld. Ik zag hoe Cees al een beetje aan het "spelen" was in de lucht en toen hij geland was kon ik eigenlijk meteen instappen. De overige aanwezige participanten bekeken mij eens en zeiden: "heb je geen behoorlijke vliegkleding bij je?".  Ehhhh nee dus.....  Ik werd dus in een geleende vliegoverall gehezen en kreeg een leren kap op met bijpassende vliegbril. De biggles-look was compleet.

De motor van de Moth werd gestart met een ferme slinger aan de propellor en we waren klaar voor vertrek. Zo'n Tiger Moth maakt nogal wat lawaai, dus tijdens de vlucht was er nauwelijks mogelijkheid tot communiceren met Cees, die achter mij zat. Ik heb dus maar gewoon (bijna) stil zitten genieten en het volgende filmpje gemaakt.

Het was een geweldige ervaring en ik ben blij dat er mensen zijn die zoveel tijd investeren om dit soort luchtvaarthistorie levend te houden!!

Alweer op vliegreis

Het wordt bijna vermoeiend om te lezen, maar afgelopen zondag, 30 juni, stond een leuke vlucht gepland. Zo af en toe ga ik vliegen met Toon Bots. Toon is een enorme vliegfanaat die menig uur in de B737 simulator doorbrengt. Je houdt Toon dus niet tevreden met een simpel vluchtje rond Hilversum. Deze keer wilde hij wel eens het zuiden van Nederland zien.
Nu stond vliegveld Beek, dat tegenwoordig Maastricht-Aachen airport heet, al een tijdje op mijn verlanglijstje. Tijd voor aktie dus!

We hadden voor deze reis de beschikking over de PH-4G3 van Dwarf. Dit is een mooie Dynamic WT9 MLA met intrekbaar landingsgestel waar ik al de nodige uurtjes op heb gemaakt.
Nu vind ik vliegen heel leuk, maar steeds maar rechtuit vliegen is op een gegeven moment best saai. We hebben dus wat uitdaging ingebouwd....

Het eerste deel van de reis ging naar een veld dat (nog steeds) geen echte ICAO naam heeft. Het staat bekend als Trafficport Venlo en is een verzamelplaats voor allerlei gemotoriseerde bezigheden. Er is ruimte voor auto- en motorsport en er is ook een landingsbaan.

Tijdens de laatste fase van de landing hoorden we op de radio zeggen: "het blijft een mooi vliegtuig, zo'n Dynamic!". Het bleek de dienstdoende havenmeester te zijn die kennelijk zelf ook een aandeel in een Dynamic heeft. We MOESTEN echt even in de hangar komen kijken naar die kist en kregen en passant ook nog een kijkje in de Piper die daar ook stond.

Gezellige en vriendelijke mensen daar op ZZZZ Trafficport Venlo.

Op het veld werd op die dag ook geracet met (opgepimpte) straatauto's. Het hele terrein liep dan ook vol met Sjonnies en Anita's. Het parcours was afgezet met kunststof vangrails. Toen één van de Sjonnies de macht over het stuur verloor (omdat ie teveel aandacht had voor een Anita langs de baan) en pardoes door de vangrail schoot en vlak naast ons vliegtuig tot stilstand kwam, vond ik het tijd om te vertrekken.

Het filmpje hieronder toont de Take-off op Venlo en de landing op Maastricht-Aachen Airport

Op naar EHBK

Ons uiteindelijke doel voor die dag was Maastricht-Aachen airport. Een gecontroleerd veld. Dat betekent dus dat je tussen de grote jongens vliegt en je ook aan soortgelijke regels moet houden. Er stond me dus een aardig rondje radiotelefonie te wachten. Ik kreeg van de verkeersleider een verkorte route naar de baan aangeboden, dus ik was sneller dan verwacht bezig met de landing. Dat betekent dus wel dat het "standaard-riedeltje" van alle checks ineens op een andere plek in je landing komt te zitten. Dat was wel even wennen.
Ook leuk om te zien was de PAPI naast de baan. Dat is een rijtje van lampjes dat, afhankelijk van je glijpad, verkleurt van rood naar wit. Het idee is dat je 2 rode en 2 witte lampjes hebt. Dit systeem is afgesteld voor grotere vliegtuigen en gaat ook uit van een touchdown in de touchdownzone. Als je dus met zo'n klein mugje aan komt vliegen zul je veelal 4 rode lampjes zien. Zoals de oplettende lezer wel weet, is Toon een verfent 737-simulator vlieger en had hij nog het ezelsbruggetje "four red, you are dead" in zijn hoofd. Je snapt dus wel dat hij wat nerveus naast me zat bij de landing (die prima verliep)

Over de grens gelopen

Na de landing mochten we parkeren naast een Bombardier. We zagen er wel erg klein uit zo naast de grote jongens.

Ik had enkele maanden eerder contact gehad met Air Service Limburg, een bedrijf dat belast was met de afhandeling van de kleine luchtvaart op Maastricht-Aachen airport. Zij hadden mij verteld dat ze na de landing naar ons toe zouden komen om ons op te halen. Toen er een tijdje niks gebeurde, zijn we maar eens gaan kijken waar we naar toe moesten. Een stukje verder zagen we een hangaar met daarop de letters "ASL", dat moest dan wel Air Service Limburg zijn.....
We zagen alleen op een balkon iemand zitten en toen hij ons zag vroeg hij ons waar we vandaan kwamen en hoe we daar gekomen waren. We waren kennelijk een (denkbeeldige) grens op het vliegveld overgestoken en mochten nu niet zelf meer terug lopen.

Gelukkig werden we door de luchthavendienst opgehaald en netjes naar de terminal gebracht. Tijd voor een lekkere lunch!