Alweer 1 !

Lieve Charlotte,

Het is alweer een jaar geleden dat je geboren werd. Ik heb toen met je afgesproken dat wij jou van alles zouden leren over het leven en jij ons van alles zou leren over baby's.

Wat heb ik het afgelopen jaar allemaal geleerd:

• Flesjes maken
• Luiers verschonen
• Baby wassen en aankleden
• Weer luier verschonen
• Schone kleren aan
• Sokken aan
• Jas aan en in de kinderwagen om op stap te gaan
• Waar zijn die sokken nou weer ?
• Ah de sokken zijn weer aan, nu kunnen we op pad
• Onee, weer de luier verschonen
• .....

We zijn er maar druk mee.

Maar Charlotte, wat gaat het allemaal SNEL! Als ik nu terug kijk naar de foto's van een jaar geleden kan ik me al niet meer voorstellen dat je zo klein was. Lag je in het begin gewoon lekker tevreden te slapen in de wieg, daar hebben we niet heel lang plezier van gehad. Je ontdekte al gauw dat er nog veel meer te doen is.

Gelukkig sliep je al heel snel de hele nacht door. Zo af en toe begon je wel je eigen Radio Charlotte nachtuitzending over de babyfoon. Dan klonk het ineens WAWAWAWAWAAAAAAWAWAWAAAA door onze slaapkamer, maar dat was meestal na een paar minuten weer klaar.

Over aandacht gesproken: Je vindt het geweldig om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Als de aandacht niet vanzelf komt, dan eis je die wel op. Ook op het kinderdagverblijf verzamel je alles en iedereen om je heen. Ik denk dat je later in het theater gaat.

Van tijd tot tijd slaakte ik de kreet: "wat ben je leuk, ik denk dat ik je maar houd". Mama vond dat nooit zo leuk. Dan zei ze altijd: "Natuurlijk hou je haar!"


Weet je wat ook leuk is? In al jouw onschuldigheid heb je me ook gewoon een paar wijze dingen geleerd. Ik had al een hekel aan een negatieve instelling, maar sinds ik jou ken ben ik me er helemaal van bewust dat het leven veel leuker is als je lacht.

Om bijna alles wat er gebeurt om jou heen moet je lachen. Of je nou stoot, valt of wat dan ook, steeds lach je uitbundig met die paar tandjes. Daar moeten wij dan weer van lachen.

Het belangrijkste dat ik in het afgelopen jaar geleerd heb is dat een kind een HELE GROTE zachte plek in je hart maakt. Hoe stoer je jezelf als vader ook vindt, er zijn van die hele kleine onverwachte momentjes die je ineens reduceren tot een grote zak watjes.


Lieve Charlotte, wat ben je leuk.... ik weet ZEKER dat ik je houd.

(.... voorlopig dan)

Apres-schaats-voer

Nederland is in de ban van de winter. Het land ligt vol met sneeuw, half Nederland staat op de schaats en er wordt zelfs al gesproken over een mogelijke elfstedentocht dit jaar.
Als je dan lekker geschaatst hebt is het natuurlijk leuk als je buren een "apres-schaats" in de tuin organiseren met glühwein en warme chocolademelk, maar voor de ECHTE "apres-ski-beleving" hoort er ook iets lekkers te eten bij, bijvoorbeeld Kaiserschmarrn.

 

Hieronder een handleiding:

Je hebt nodig:

• 150 gram bloem
• 3 eieren
• 200 ml melk
• 60 gram rozijnen
• 1 eetlepel suiker
• boter
• poedersuiker

 

Je gooit de bloem, melk, suiker, eierdooiers en het snufje zout in een grote kom en mengt dat tot een glad beslag. Dat laat je ongeveer 30 minuten rusten.

  

Je kunt die 30 minuten gebruiken om even met de kleine te spelen, een beetje voor de tv te hangen, maar je kunt ook jezelf nuttig maken en de eiwitten kloppen en de rozijnen wassen en weken in water.

Vlaak voordat je met het bakken gaat beginnen spatel je de geklopte eiwitten door het beslag. Niet met de mixer, maar gewoon met de hand spatelen, anders kluts je alle lucht weer uit de eiwitten.

Neem een flinke koekenpan en smelt daar een klontje boter in. Daarin giet je een dikke laag beslag (ongeveer een vinger dik) en in dat beslag strooi je de afgespoelde rozijnen. Bak de onderzijde van je pannenkoek mooi bruin.

Het omdraaien wordt lastig, want de bovenkant is nog vloeibaar, maar da's heel snel opgelost. Je kunt met een mes de pannenkoek in vier stukken snijden en dan de losse partjes omdraaien met een spatel.

Als laatste scheur je de hele koek aan stukken met 2 vorken. Je laat de kleine stukjes nog heel even bakken.

Dan leg je ze op een bord, een klein klontje roomboter erop en een flinke laag poedersuiker. Zo heb je ineens een heel smakelijk Oostenrijks gerechtje. Een lekker glas Apfelschörl erbij en je dag kan niet meer stuk! Eet smakelijk.

Boksen

Nou vooruit, we delen een filmpje.......

Een half jaar !

Charlotte is inmiddels alweer een half jaar. Tijd voor een paar foto's

Leuk toch ??

Vlieg er eens uit

De oplettende lezer zal inmiddels wel weten dat ik (te) veel hobby's heb. Een van mijn grootste hobby's is vliegen. Enkele jaren geleden haaldi ik mijn RPL-MLA vliegbrevet en vloog ik lekker rond boven Nederland. Door allerlei ontwikkelingen op het vliegveld Lelystad en de vliegschool waar ik toen vloog, kwam er een beetje de klad in mijn vliegactiviteiten, maar sinds een paar maanden ben ik weer volop uitgecheckt en is mijn brevet weer helemaal up-to-date.

Tegenwoordig vlieg ik vanaf Hilversum met een Dynamic WT9. Dit is een mooi, modern vliegtuig waarmee je relatief goedkoop kunt vliegen.Enkele weken geleden had ik Rob Enthoven bij me die voor het eerst in zo'n klein vliegtuigje stapte. Hij vond het wel "erg klein", zei hij.

Checklists, checklists, checklists

Twee weken later ging Rob's schoonvader met mij mee. We hebben een leuk rondje gevlogen boven zijn oude boerderij (bij Naarden) en daarna een rondje Markermeer gedaan.

Map

Taalverloedering

Ik heb het er al eens vaker over gehad: de teruglopende taalvaardigheid van de Nederlanders. Hoe komt dat toch? Is het te wijten aan de opleiding, ligt het aan de intelligentie of is het gewoon totale desinteresse?

Dat laatste zou best wel eens aan de orde kunnen zijn. Het lijkt een beetje op een scene uit de André Hazes film "zij gelooft in mij". André was een lied aan het schrijven en het ging als volgt: "Ik zag je lopen op het station en ik wou dat ik je kon". Andre's manager zei toen: "dat is toch geen Nederlands André", waarop het antwoord was: "Nou en, de mensen begrijpen me toch??"
Het lijkt de houding van de hedendaagse twitteraar/facebooker/hyves gebruiker. Een bloemlezing van dingen die ik in mijn verschillende timelines en prikborden vond:

"met me mannetje ...... wat lijkt hij toch op ze vader"
"ik ga maar is mijn huiswerk maken"
"me vader kan dat goed"
"hij heb een grote vis gevangen"

Ik kan het nooit laten om de betreffende persoon erop te wijzen dat het niet correct is. Opvallend vind ik dan dat ik best vaak de reactie krijg. Jah sorry hoor, ik ben een beetje dyslectisch. Op zich wel weer bijzonder dat het dan moeilijk is om "ja" correct te spellen, maar dat "dyslectisch" foutloos kan.

Persoonlijk wijt ik het dus vooral aan desinteresse en gemakzucht. We hebben allemaal onze mond vol over het behouden van onze eigen cultuur en identiteit, maar vergeten voor het gemak dat onze taal een onderdeel van de cultuur vormt.

Over die cultuur en identiteit overigens ook nog een leuk punt. Het lijkt tegenwoordig van belang dat we ons taalgebruik zoveel mogelijk doorspekken met woorden uit een andere taal. Dat kan Surinaams zijn, maar vaak ook Engels.
Waarom moet er zovaak "fucking" gezegd worden, en waarom wordt dat dan weer als facking geschreven? Waarom moeten mensen meteen grijpen naar de afkorting #FTW (Fuck The World) als er even iets tegen zit. Vaak is de aanleiding voor deze uitspraak iets onbenulligs dat compleet onnozel is als je het afzet tegen de grote problemen in de wereld. Een uitspraak als #FTW geeft mijns inziens blijk van erg weinig respect tegenover anderen. Kunnen we afspreken dat we daarmee ophouden ?

Ik hoop oprecht dat ergens in de nabije toekomst mensen weer trots worden op hun taal en hun stinkende best gaan doen om (bijna) foutloos te schrijven. Het is niet zo moeilijk, ik heb het ook geleerd.

Kleine meisjes worden gro(o)t(er)

Een (niet zo) bekend Nederlands gezegde luidt: "De tijd vliegt" sprak de boer, en hij gooide de wekker. Door allerlei drukkigheid blijk je dan zomaar een maand niet te bloggen. En wat er dan allemaal gebeurt en verandert om je heen...... De zomer is ECHT voorbij (wie heeft hem gezien?), de bladeren vallen en voor je het weet staat de kerstboom weer in de kamer.

Ik heb altijd gezegd dat ik niet zo'n vader zou worden die te pas en te onpas met foto's van zijn nazaten liep te strooien. Dat is ook de voornaamste reden dat op dit blog niet elke keer plaatjes van Charlotte staan. Vandaag dan maar weer wel eens wat plaatjes.

Het is onvoorstelbaar hoe snel zo'n spruit groeit en wat er elke keer aan verandert. Ik kreeg de tip om elke maand een foto te maken met steeds dezelfde teddybeer. Dat heb ik gedaan en kijk eens:

1 maand oud

2 maanden oud (is die beer nou gekrompen??)

3 maanden oud

4 maanden oud

Je kunt wel zien dat de verhouding baby/beer een stuk groter is geworden.

Voor de belangstellenden heb ik nog een paar fotootjes van deze week.

Iedereen zegt steeds dat ze zo op mij lijkt. Is dat zo?  Ik heb maar even een foto van de kleine Bor bijgevoegd dan kunnen jullie zelf oordelen.