Een half uurtje Biggles

De "oudere jongens" onder ons weten vast nog wel wie Biggles was. Zijn naam was voluit James Bigglesworth en hij was Captain bij (onder meer) de RAF. Als hoofdpersoon in een uitgebreide reeks jongensboeken verwierf hij een aantal onderscheidingen en stukje bij beetje de status van Superheld.

Prominent in de boeken was altijd het element vliegen. Omdat de verhalen in de meeste boeken zich afspeelden in de jaren 50 (van de vorige eeuw), ging het vliegen dan ook niet in straaljagers maar in oude vliegtuigen met open cockpit. De "de Havilland Tiger Moth" is zo'n vliegtuig. Het was jarenlang het trainingsvliegtuig van de Engelse luchtmacht en mede daardoor worden er (vooral in de UK) nog flink wat van deze kisten operationeel gehouden en gevlogen.

Ook in Nederland was de Tiger Moth een tijd in gebruik als trainer voor KLM piloten in opleiding. Een aantal jaren geleden besloot een groepje KLM vliegers die bijna met pensioen gingen dat het hun leuk leek om weer eens in zo'n vliegtuig rond te vliegen. Zij richtten de stichting Dutch Tiger Flight op en kochten een Tiger Moth in de US.

Deze Tiger Moth staat tegenwoordig gestald op Hilversum en het toeval wil dat mijn vlieginstructeur 1 van de tegenwoordige participanten is. Ik had al eens laten vallen dat ik wel eens mee zou willen in de Moth en afgelopen woensdag was het ineens mijn beurt.

Om niks van het schouwspel te missen was ik ruim op tijd op het veld. Ik zag hoe Cees al een beetje aan het "spelen" was in de lucht en toen hij geland was kon ik eigenlijk meteen instappen. De overige aanwezige participanten bekeken mij eens en zeiden: "heb je geen behoorlijke vliegkleding bij je?".  Ehhhh nee dus.....  Ik werd dus in een geleende vliegoverall gehezen en kreeg een leren kap op met bijpassende vliegbril. De biggles-look was compleet.

De motor van de Moth werd gestart met een ferme slinger aan de propellor en we waren klaar voor vertrek. Zo'n Tiger Moth maakt nogal wat lawaai, dus tijdens de vlucht was er nauwelijks mogelijkheid tot communiceren met Cees, die achter mij zat. Ik heb dus maar gewoon (bijna) stil zitten genieten en het volgende filmpje gemaakt.

Het was een geweldige ervaring en ik ben blij dat er mensen zijn die zoveel tijd investeren om dit soort luchtvaarthistorie levend te houden!!

Alweer op vliegreis

Het wordt bijna vermoeiend om te lezen, maar afgelopen zondag, 30 juni, stond een leuke vlucht gepland. Zo af en toe ga ik vliegen met Toon Bots. Toon is een enorme vliegfanaat die menig uur in de B737 simulator doorbrengt. Je houdt Toon dus niet tevreden met een simpel vluchtje rond Hilversum. Deze keer wilde hij wel eens het zuiden van Nederland zien.
Nu stond vliegveld Beek, dat tegenwoordig Maastricht-Aachen airport heet, al een tijdje op mijn verlanglijstje. Tijd voor aktie dus!

We hadden voor deze reis de beschikking over de PH-4G3 van Dwarf. Dit is een mooie Dynamic WT9 MLA met intrekbaar landingsgestel waar ik al de nodige uurtjes op heb gemaakt.
Nu vind ik vliegen heel leuk, maar steeds maar rechtuit vliegen is op een gegeven moment best saai. We hebben dus wat uitdaging ingebouwd....

Het eerste deel van de reis ging naar een veld dat (nog steeds) geen echte ICAO naam heeft. Het staat bekend als Trafficport Venlo en is een verzamelplaats voor allerlei gemotoriseerde bezigheden. Er is ruimte voor auto- en motorsport en er is ook een landingsbaan.

Tijdens de laatste fase van de landing hoorden we op de radio zeggen: "het blijft een mooi vliegtuig, zo'n Dynamic!". Het bleek de dienstdoende havenmeester te zijn die kennelijk zelf ook een aandeel in een Dynamic heeft. We MOESTEN echt even in de hangar komen kijken naar die kist en kregen en passant ook nog een kijkje in de Piper die daar ook stond.

Gezellige en vriendelijke mensen daar op ZZZZ Trafficport Venlo.

Op het veld werd op die dag ook geracet met (opgepimpte) straatauto's. Het hele terrein liep dan ook vol met Sjonnies en Anita's. Het parcours was afgezet met kunststof vangrails. Toen één van de Sjonnies de macht over het stuur verloor (omdat ie teveel aandacht had voor een Anita langs de baan) en pardoes door de vangrail schoot en vlak naast ons vliegtuig tot stilstand kwam, vond ik het tijd om te vertrekken.

Het filmpje hieronder toont de Take-off op Venlo en de landing op Maastricht-Aachen Airport

Op naar EHBK

Ons uiteindelijke doel voor die dag was Maastricht-Aachen airport. Een gecontroleerd veld. Dat betekent dus dat je tussen de grote jongens vliegt en je ook aan soortgelijke regels moet houden. Er stond me dus een aardig rondje radiotelefonie te wachten. Ik kreeg van de verkeersleider een verkorte route naar de baan aangeboden, dus ik was sneller dan verwacht bezig met de landing. Dat betekent dus wel dat het "standaard-riedeltje" van alle checks ineens op een andere plek in je landing komt te zitten. Dat was wel even wennen.
Ook leuk om te zien was de PAPI naast de baan. Dat is een rijtje van lampjes dat, afhankelijk van je glijpad, verkleurt van rood naar wit. Het idee is dat je 2 rode en 2 witte lampjes hebt. Dit systeem is afgesteld voor grotere vliegtuigen en gaat ook uit van een touchdown in de touchdownzone. Als je dus met zo'n klein mugje aan komt vliegen zul je veelal 4 rode lampjes zien. Zoals de oplettende lezer wel weet, is Toon een verfent 737-simulator vlieger en had hij nog het ezelsbruggetje "four red, you are dead" in zijn hoofd. Je snapt dus wel dat hij wat nerveus naast me zat bij de landing (die prima verliep)

Over de grens gelopen

Na de landing mochten we parkeren naast een Bombardier. We zagen er wel erg klein uit zo naast de grote jongens.

Ik had enkele maanden eerder contact gehad met Air Service Limburg, een bedrijf dat belast was met de afhandeling van de kleine luchtvaart op Maastricht-Aachen airport. Zij hadden mij verteld dat ze na de landing naar ons toe zouden komen om ons op te halen. Toen er een tijdje niks gebeurde, zijn we maar eens gaan kijken waar we naar toe moesten. Een stukje verder zagen we een hangaar met daarop de letters "ASL", dat moest dan wel Air Service Limburg zijn.....
We zagen alleen op een balkon iemand zitten en toen hij ons zag vroeg hij ons waar we vandaan kwamen en hoe we daar gekomen waren. We waren kennelijk een (denkbeeldige) grens op het vliegveld overgestoken en mochten nu niet zelf meer terug lopen.

Gelukkig werden we door de luchthavendienst opgehaald en netjes naar de terminal gebracht. Tijd voor een lekkere lunch!

Wereldreis

Op 28 april was het dan eindelijk zover, de "wereldreis" met de MLA ging door. Eerst maar eens even een beetje vertellen wat vooraf ging:

Zoals je op dit blog wel vaker hebt kunnen lezen ben ik een enthousiaste vlieger. Ik heb ergens in 2005 mijn vliegbrevet gehaald bij vliegschool Skyriders (op een MLA) en sindsdien de nodige uren gevlogen. Na wat omzwervingen ben ik een paar jaar geleden bij Vliegschool Dwarf in Hilversum terecht gekomen. Daar hebben ze een paar mooie MLA's staan van het type Dynamic WT9. Ik heb daar inmiddels al aardig wat uren op gevlogen en ik ben ook met aardig wat vrienden en collega's de lucht in geweest. Meestal was dat een uurtje fladderen en daarna weer op het thuisveld landen. Natuurlijk is dat leuk, maar NOG leuker is het om ergens naar toe te gaan. In het verleden heb ik dus ook tripjes gemaakt naar andere velden, zoals Texel, Ameland, Teuge, Rotterdam, Lelystad, Stadskanaal, Middenmeer, Hoogeveen, Drachten, en ook Stadtlohn. Toch bleef het jeuken om eens een "echte reis" te maken.

De piloot

Een tijdje geleden besloot Toon, een luchtvaarthobbyist in hart en nieren, om ook eens een keer met mij mee te vliegen. We hebben toen een tripje naar Ameland gemaakt. Daarna had hij de smaak te pakken en hij wilde ook wel eens wat verder. Het idee om eens een keer een rondje Waddeneilanden te doen was geboren.

Toon, de enthousiaste passagier

Het duurde nog best even voor het er uiteindelijk van kwam, de agenda's op elkaar afstemmen, het weer moet meezitten en er moet een vliegtuig beschikbaar zijn. Dat was allemaal voor elkaar op 21 april. Er was een vliegtuig, het was prachtig weer, we hadden allebei de agenda al weken vantevoren geblokt en keken er onwijs naar uit......... Helaas werd Toon geveld door een griep. Het werd dus afblazen en opnieuw inplannen. Gelukkig kan dat bij Dwarf allemaal en zo gingen we een week later dan gepland op pad.

We hadden in de weken voorafgaand aan de reis al veel gesproken over welke velden we zouden aan doen. Eerst was het alleen Borkum, daarna Borkum via Oostwold, maar uiteindelijk hebben we besloten dat het Hilversum - Hoogeveen - Borkum - Texel - Hilversum zou worden.

7:00 : De wekker gaat. Ik wil eigenlijk blijven liggen, want ik had helemaal niet zo lekker geslapen. Maar ja, ik heb afgesproken dat Toon mij om 9 uur ophaalt en er moet nog voorbereid worden. Dus hop naar zolder, naar het thuiskantoor waar ook de PC met SkyDemon staat.
Eerst maar eens het hele rondje erin gezet als 1 vlucht. Volgens Skydemon is het 2,5 uur vliegen. Dat is dan nog wel zonder taxien, starten, landen en checks. Daarna alle afzonderlijke vluchten aangemaakt en alle kaartjes en navigatieplannen afgedrukt en gesorteerd.

8:00 : Even aankleden dan maar. Daarna even ontbijten met vrouw en dochter, want die zie ik de hele dag niet meer.

9:00 : Ik zie de auto van Toon voor het raam verschijnen. Gauw zeg ik vrouw en kind gedag en pak mijn jas en tas. Achter mij hoor ik nog even: "daaaaa papaaaaa". Ik ben onderweg.

9:35 : We komen aan bij de vliegschool op Hilversum. De PH-4G3 staat al buiten. Deze keer dus een vliegtuig met intrekbaar landingsgestel. Ik doe de walk around en leg ondertussen aan Toon uit wat ik allemaal doe en waarvoor dat is. Toon is een fanatiek B737 simulator vlieger en probeert alles te relateren aan wat hij daarvan weet. Hij gaat nog wat verrassingen krijgen vandaag :)
Bij de toren vullen we netjes een kaartje in en melden dat we pas aan het eind van de dag weer terug zullen zijn. Dan nog even tanken en dan zijn we klaar voor vertrek.

10:00 : De motor is gestart. Het is nog vroeg voor de meeste vliegers op Hilversum. Er is nog weinig beweging. De enige beweging is afkomstig van de mensen die de vliegtuigen aan het buiten zetten zijn. Na de checks rijden we op naar de baan. Baan 25 is in gebruik. Dat is lekker kort taxien, maar het nadeel is natuurlijk dat de motor nog niet warm is. We blijven dus even staan om de motor wat tijd te geven. Toon vraagt: "is dit de holding?" Ik leg hem uit dat we geen holding hebben op een ongecontroleerd veld. Zodra de motor een beetje op temperatuur is draaien we de baan op. Een snelle check op het kompas of we ECHT op 25 staan en GAS! Toon meldt dat we nog helemaal geen klaring gekregen hebben, maar ik negeer hem even... Eerst even de lucht in, daarna leg ik het wel uit.

Nadat we netjes het ciruit verlaten hebben is het eigenlijk vooral rechtuit vliegen (koers 059) om bij Hoogeveen te komen. Dat moet lukken. Onderweg lekker genieten van het uitzicht en uitgebreid bijpraten over de verschillen tussen VFR en IFR vliegen.

Nu we Hoogeveen naderen wordt het tijd om de kaartjes erbij te pakken en contact op te nemen met Hoogeveen. We moeten over of om het veld om bij het circuitgebied te komen. Na kort overleg met de toren gaan we op 1500 voet over het veld. Ook op Hoogeveen is het rustig. Niets in het circuit, en ook (nog) geen zwevers naast de baan. Het is gewoon even kijken waar de baan eigenlijk ligt. Ik ben er voor het laatst geweest in 2005.....  Baan 27 is in gebruik en er is nagenoeg geen wind. We komen dus met full flaps binnen en landen op de enorme grasbaan.

Nadat we van de baan zijn is het even zoeken waar we eens zullen parkeren. De havenmeester zegt hartelijk: "zet hem maar ergens neer waar plek is hoor..... ik zou gewoon recht voor het restaurant gaan staan!" Dat hebben we dus maar gedaan.

11:00 : Na het afrekenen bij de havenmeester en het bijbehorende babbeltje zijn we even een bakkie koffie gaan doen in het restaurant. De volgende stop is Borkum en daar is een flightplan voor nodig!

Bij de koffie deze keer geen gebak of gevulde koek, maar SkyDemon. We pakken de geplande EHHO-EDWR vlucht erbij en passen even de starttijd aan. We moeten natuurlijk wel even rustig de koffie op kunnen drinken. Via de gratis WiFi van het restaurant op Hoogeveen sturen we het flightplan door. Nog even de koffie afrekenen en we kunnen weer.

11:30 : Toon heeft zich inmiddels als een pitbull vast gebeten in de checklist. Als een echte copiloot leest hij alle items op en ik antwoord netjes met CHECK! Na de take-off gaat de reis verder naar het noorden. We hebben de vlucht door de Eelde CTR gepland. Vorige week was dat makkelijk geweest, want toen was Eelde nog gesloten wegens een ingrijpende verbouwing. Vanaf deze week zijn ze weer open en hebben ze een verlengde landingsbaan. Dat willen we even zelf zien natuurlijk.

De toren van Eelde staat ons vriendelijk te woord en vindt het allemaal prima. We krijgen wat aanwijzingen en we horen terwijl we over de landingsbaan vliegen dat er onder ons iemand een landingsklaring krijgt. Toch even loeren waar hij dan zit.......

Na Eelde tekent zich al gauw de (Duitse) Waddenzee af. We nemen contact op met Borkum. De havenmeester spreekt Duits en Engels en dat gebeurt ook door elkaar. Het is dus wel handig om ook een beetje Duits te verstaan zodat je weet wat de vliegtuigen om je heen van plan zijn.

Waar we in Nederland (bijna) overal standaard verkeerscircuits vliegen bij de landing, wordt daar in het buitenland aanzienlijk minder gebruik van gemaakt. De melding van de havenmeester was dan ook: "runway 31, straight in". Er staat een paar knopen wind uit 280, dus de crosswindcomponent valt mee.

Het blijkt nog best lastig om een "straight in" goed te plannen, zeker als je ook nog eens niet bekend bent met het veld. Zo aanvliegend boven het water is het ook lastig inschatten hoe hoog je nu nog zit. Het effect was dus ook dat we keurig op het begin van de baan landden, maar nog wel wat veel snelheid hadden. Aangezien ik niet zeker wist of dat er allemaal nog wel uit zou gaan voor het einde van de baan besloot ik voor een go-around. Dat gaf me meteen een circuit en een mogelijkheid om eens goed naar de baan te kijken. De tweede landing was mooi. Asfalt onder je wielen voelt toch weer heel anders!

12:25 : De havenmeester blijkt naar Duits en Engels ook prima Nederlands te spreken. Hij zei: "dat is dan zeven euro". Ik dacht werkelijk dat ik hem verkeerd verstaan had. Ik kwam "overland" en maakte 2 landingen en hoefde maar ZEVEN euro te betalen!! Waarom kan dat in Nederland niet ?

Nu was het tijd voor DE SCHNITZEL. Dat was natuurlijk de belangrijkste reden om een Duits veld aan te doen. We wilden een Schnitzel!!

Helaas voor Toon was er geen Schnitzel Hawaii, maar wat er wel was, was ook geen straf. Even lekker in de zon zitten op een eiland en genieten......

Lekker zonnetje!

Bij vertrek van Borkum moesten we natuurlijk een heel eind taxien naar het begin van de baan. Taxiend over het asfalt met het gas dicht gingen we toch steeds een beetje harder. Dan maar een beetje remmen af en toe. Het viel Toon op dat we nu toch wel heel snel los waren. Dat effect had ik bij mijn vluchtje naar Rotterdam ook al gezien. Met een beetje tegenwind en een verharde baan is zo'n Dynamic zo los. Vanaf Borkum ging de reis boven de eilanden langs naar Texel. Het was lekker weer en dus klommen we naar 2900 voet. Dat gaf een prima uitzicht!  Tijdens de trip hebben we ook nog even gecheckt hoeveel je nu eigenlijk aan de stick moet trekken in een bocht. Toon was gewend dat hij in zijn B737 Sim flink moet sjorren, maar ik liet hem zien dat je bij de Dynamic bijna niks hoeft te doen.

 

 

Uiteindelijk kwam Texel in zicht. In verband met de weekendprocedures vlogen we over punt ECHO aan, recht op de baan af. Ook hier dus weer een straight in. Daarnaast ook nog goed opletten op verkeer vanaf punt DELTA. Tegen de zon in kijkend was het nog even kijken waar de baan nou precies lag. Daarnaast stond er een forse wind. Zat je net lekker op je glijpad, dan werd je ineens weer een stukje weggezet. Er moest dus serieus gewerkt worden.

Het was inmiddels 14:45 geworden. Oorspronkelijk hadden we gedacht om 15:00 weer op Hilversum te zijn. Dat ging dus niet lukken. Even snel naar huis gebeld dan maar. "Zeg schat, het wordt wat later...."  Snel de landing afgerekend en nog even naar het toilet en dan Hop, het vliegtuig weer in.

De vlucht terug vanuit Texel is een beetje "standaard" aan het worden. Inmiddels weet je de weg wel en weet je zelfs uit je hoofd waar je weer tot onder de 1500 voet moet zakken. Uiteindelijk stonden we om 16:15 weer voor de hangar geparkeerd en konden we terug kijken op een mooie "wereldreis".

Een groot nadeel is wel dat, na deze reis, dit soort vluchten ineens veel gewoner zijn geworden en dat er weer een nieuwe kick gevonden moet worden. Op dit moment weet ik nog niet wat dat zal zijn, maar ik hou jullie op de hoogte!!

Het einde van de wereld

Voordat ik mijn vrouw leerde kennen, zo'n 20 jaar geleden, was ze een echt paardenmeisje. Hele dagen bracht ze door bij de plaatselijke manege met poetsen, knuffelen en zelfs soms rijden van paarden. Ze wilde ook zo graag een eigen paard en ze had al bedacht dat hij best in de fietsenbox van de flat zou kunnen. Helaas kwam dat paard er niet.

Een aantal jaar later woonden we samen en kwam ze bij toeval in contact met een manege bij ons in de buurt. Ze ging daar op een manegepaard rijden. Ik zei haar steeds: "ga lekker op zoek naar een eigen paard, we kunnen het ons veroorloven en het is altijd je droom geweest". Ze vond echter elke keer wel een reden waarom dat niet zo'n goed idee was.

In 2001 ging ik een keer mee met een vriend naar een vliegschool voor een proefles. Na de eerste les was ik meteen verkocht en schreef me in voor de opleiding. Dat was natuurlijk best kostbaar. Toen ik thuis vertelde wat ik gedaan had ze mijn vrouw: "dan mag ik een paard!".

Het rondkijken begon en we zijn op wat verschillende plaatsen geweest, maar steeds was er niet "de klik", tot die ene keer. We kwamen bij een stal in Austerlitz en daar stond ze dan... in een donker stalletje. Toen mijn vrouw daar naar binnen ging en ze keek Iljam in de mooie bruine ogen dacht ze meteen: "jij bent het paard voor mij".
Iljam bleek heerlijk te rijden en ze had Z gelopen in de dressuur. Mijn vrouw dacht af en toe: "een echt dressuurpaard, kan ik dat wel ?", maar het ging en al snel gingen ze samen op wedstrijd.

Van alles hebben ze samen meegemaakt: bosritten, wedstrijden, ruiterkampen. Lief en leed hebben ze met elkaar gedeeld.

Mijn vrouw maakte ruzie met stalhouders als ze vond dat dat in het belang was van Iljam, liet de veearts komen als anderen zeiden dat je "het ook gewoon nog even aan kan kijken", en zocht net zo lang naar een juist voer- en bewegingsschema tot ze eindelijk de koliekgevoeligheid van Iljam onder controle leek te hebben.

Mijn vrouw werd lid van een rijvereniging, en later werd ik voorzitter van die vereniging. Ik ging zelfs leren mennen en zo werden we een "paadengezinnetje". Natuurlijk was de taakverdeling altijd duidelijk: Mijn vrouw reed Iljam en ik mocht de auto met de trailer besturen, alle spullen aangeven en het sjouwwerk doen :)

Gisterenmiddag kreeg Iljam in de wei een acute koliekaanval. Gelukkig werd het snel opgemerkt en waren de veearts en mijn vrouw er snel bij. Een rit naar de kliniek volgde, waar de diagnose gesteld werd. Iljam zou geopereerd moeten worden en in het positiefste geval zou ze 8 weken in de box moeten rusten. Het werd echter ook duidelijk dat niet te voorspellen was hoe ze uit de operatie zou komen en wat haar kwaliteit van (paarden)leven dan zou zijn. We hebben moeten besluiten dat je dat een paard van bijna 23 jaar niet meer aan moet doen.

Iljam is in bijzijn van ons allebei rustig ingeslapen.

Mijn vrouw zei vanochtend vroeg tegen mij: "Ik HIELD ECHT van dat paard", waarmee volgens mij alles gezegd is.
Natuurlijk is alles relatief en zei een wijs man eens: "this too will pass", maar voor nu voelt dit voor ons echt even als het einde van de wereld.

Wannahaves

Zoals Doe Maar ooit zong: "we komen niks tekort, we hebben alles. Een kind, een huis, een auto en elkaar", heb ik het gevoel dat ik een gezegend mens ben. Eigenlijk heb ik alles wat ik nodig heb en bijna alles wat mijn hartje begeert. Toch moet een mens wat te wensen hebben, zeker in deze tijd van het jaar. Daarom maar een leuk lijstje "Wannahaves". Ik wil bij voorbaat mijn excuses aanbieden, hij is namelijk nogal schaamteloos :$

Nike FuelBand

De Nike+ FuelBand is echt zo'n gadget voor geeks die het sporten hebben ontdekt. Het is een armband die de hele dag bijhoudt hoeveel je beweegt en aangeeft of je je doel(en) gehaald hebt. Daarnaast kan ie ook gewoon de tijd aangeven.

Adidas MiCoach Heartrate sensor

Bij het rennen heb ik altijd mij iPhone met Runkeeper bij me. Tot op heden kan ik nog niet bijhouden hoe mijn hartslag verliep. Dat kan met de miCoach dus wel. Leuk toch ?

Bose A20

Nu ik eindelijk een "serieus vliegbrevet" heb, kan ik natuurlijk ook niet buiten een serieuze headset :) . De Bose A20 is wat dat betreft "de norm". Helaas merk je dat ook aan de prijs en daarom blijf ik nog even met mijn wat minder professionele headset vliegen.

Lightspeed Zulu II headset

Als alternatief voor de Bose is er nog een mooie headset op de markt; de Lightspeed Zulu II, die een paar honderd euro goedkoper is. Hij heeft ook actieve lawaaionderdrukking en nog wat leuke features, zoals Bluetooth.

Canon 7D Mk II

Ik ben al jaren de blije eigenaar van een Canon 30D camera, waarmee ik al heel wat foto's gemaakt heb. Ik merk dat ik nu soms tegen de grenzen van de camera aan loop en dan MOET je natuurlijk eigenlijk een nieuwe body hebben :P . De 7D MkII is dan wel een hele fijne keuze.

Canon 6D

Net toen ik dacht dat de 7D MkII toch ECHT mijn volgende camera moest worden, bracht Canon de 6D uit. Een echte full-frame camera met specificaties om de vingers bij af te likken. Deze camera zal mijn lenzen echt recht doen, maar mijn spaarrekening wat minder.

Macbook Air

Niet veel mensen durven tegen te spreken dat de MacBook Air de meest sexy laptop op de markt is. Hij is ook meteen één van de duurste. Als je dus niet echt een goede reden hebt om hem te kopen (en wie heeft die nu?) EN als je hem niet kunt afschrijven op je bedrijf (dat zijn al meer mensen), dan komt het aanschaffen van zo'n ding er meestal niet van.

Apple TV3

Als je rondom in de Apple multimedia spulletjes zit, dan mag de Apple TV natuurlijk niet ontbreken. Helaas staat ie ook nog gewoon op de Wannahaves lijst!

Cirrus SR-22

Voor de ultieme Wannahave is sparen niet voldoende. Hier moet echt een hoofdprijs in een loterij aan te pas komen, maar dan heb je wel de natte droom van elke privépiloot.

En geef toe: het is wel echt de ultieme werkplek :)

Rotterdams Avontuur

Na een aantal jaren landen op allerlei "groene velden" vond ik het wel eens tijd om een keer op een gecontroleerd veld te landen. Ik was al eens met een Cessna vanaf Rotterdam meegevlogen, en via mijn (bijna) vaste vliegmaat kwam ik in contact met Marcel, een vlieger bij de Vliegclub op Rotterdam. Hij nodigde ons uit om eens naar Rotterdam te komen, en zo gingen we voorbereiden om die vlucht eens te maken. Via Facebook nam ik met Marcel alle procedures en mogelijk aanvliegroutes door, inclusief tips van de meester zelf.

Toen we op Hilversum vertelden dat we naar Rotterdam zouden gaan werden we vol ongeloof aangekeken. Dat zou wel heel duur worden!.

Na de verplichte formaliteiten vertrokken we. De reis ging onder de Schiphol CTR langs en dan langs de kust. Het plan was om met een HOTEL arrival aan te komen en dan aan de toren te vragen of we de nieuwe waterweg mochten volgen tot de Euromast en dan via DIRECT PAPA binnen te komen.

Toen we eenmaal langs de kust vlogen konden we ons gaan voorbereiden op de HOTEL arrival. Als eerste maar de ATIS uitluisteren....... Ehhhhh.... frequentie van de ATIS is 110.4....... Die hebben we niet op onze radio! Nou ja, dan maar braaf tegen de toren zeggen dat we geen ATIS hebben straks.

Boven de Maasvlakte contact opgenomen met Rotterdam Tower. Die moesten wel lachen en de controller gaf ons de ATIS info. Dat ging nog best snel, maar wat wel duidelijk was, was dat er een stevige crosswind stond. We kregen ook de vraag of we onze transponder aan wilden zetten. Maar wacht even.... die staat toch aan?? Kennelijk zag de toren onze transponder niet, en daarom kregen we geen toestemming om van de normale arrival route af te wijken. We maakten dus een normale HOTEL arrival. Het was nog even zoeken naar de juiste reportingpoints, maar uiteindelijk vlogen we in het circuit.

Daar kom je dan, voor het eerst aanvliegen op een vreemd veld, een circuit dat 300 voet hoger ligt dan "thuis", en berg crosswind en een ENORME asfaltbaan voor je neus. Het vergde nog best wat concentratie, en wat me het meest opviel was dat de kist zo lang bleef doorzweven. We schoten dus de eerste exit voorbij en dan is het nog best ver naar de volgende exit. De verkeersleider vroeg ons ietwat narrig om dan maar 180 graden te draaien op de baan en te backtracken en dan als een speer de baan te verlaten. Ik zag inderdaad al een kist klaar staan voor vertrek. Ik probeerde zo snel als mogelijk te taxien maar ik voelde al dat het vliegtuig lichter werd, dus maar een beetje gas terug ;)
De verkeersleider zei weer dat ik moest opschieten en ik dacht... als ik nog harder ga, stijg ik weer op!

Toen we de baan verlaten hadden gingen we naar het terrein van de Vliegclub, waar Marcel ons netjes op een parkeerplekkie loodste. Tijd voor een bakkie!
Daarna liet Marcel trots alle vliegtuigen zien waar hij mee vliegt. Da's een mooie verzameling daar in Rotterdam. Hij hielp ons nog even met het uitluisteren van de ATIS en daarna maakten we ons weer klaar voor vertrek.
Op zo'n echt veld gaat het er best officieel aan toe. Zo moest mijn passagier een officiele boardingpass hebben Ook de RT gaat in stappen. Netjes vragen of je je motor mag starten en of je mag gaan taxien. Toen we gingen taxien kwamen we een Transavia kist tegen. Da's best indrukwekkend, en je hoopt dat ie op tijd de bocht om gaat ;)

Na de run-up checks mochten we de baan op en dan valt je pas echt op hoe GROOT die is. Ik gaf gas en ik weet niet precies hoeveel baan we gebruikten, maar we gebruikten nog veel meer baan niet. Later hoorde ik ook van Marcel: "ik hoorde het toerental van de motor toenemen, maar toen ik keek hingen jullie al in de lucht!"

Daarna in een rechte lijn naar Hilversum gevlogen en nog flink nagepraat over deze ervaring. Toen we geland waren vroegen de mensen met enig leedvermaak in hun stem: "en, hoeveel landingsgeld was je kwijt??", maar dat viel dus reuze mee dankzij Marcel en zijn Vliegclub.

(de beelden volgen snel)

Turf lopen

Ergens in oktober vorig jaar heb ik gezegd: "volgend jaar ren ik de 5 km op de Zilveren Turfloop in Mijdrecht". Ik had nog een jaar om te trainen, dus dat moest wel gaan lukken. Ik had een appje op mijn iPhone dat beloofde dat het mij als "couch-potatoe" in 8 weken tot 5 km renner kon promoveren, dus hoe moeilijk kon dat nou zijn. Gewoon de ene voet voor de andere en dan kwam het wel goed.

Dat bleek toch iets ingewikkelder. In het begin had ik gewoon geen conditie om 6 keer een minuut te rennen. Toen ik mijn resultaten liet zien aan mijn meer ervaren ren-collega, zei ze.... "JOH, je moet eens wat rustiger rennen!" Ik bleek dus gewoon onwijs snel te rennen en zo mijn energie wel heel snel op te gebruiken. Later kreeg ik steeds last van zere schenen. Daardoor kon ik gewoon na een oefening een aantal dagen niet meer rennen. Ik was namelijk begonnen met hardlopen op een paar schoenen dat ik nog dat staan. Kennelijk zijn squashschoenen geen goede loopschoenen.

Toen ik goede schoenen had ontbrak het nog aan één belangrijk element: DISCIPLINE.
Er is altijd wel een goede reden om niet te hoeven rennen, en zo gebeurde het dat ik, 10 weken voor de Zilveren Turfloop, nog maar halverwege het trainingsprogramma was.

Gelukkig kreeg ik via Facebook een berichtje van De Veenlopers (de atletiekvereniging die de Zilveren Turfloop organiseert) dat zij een 8 weekse "start-to-run clinic" organiseerden. Ik heb me daar voor ingeschreven en zo gingen we 8 weken lang op zondagochtend aan de training. Daarnaast kregen we ook opdracht om twee keer per week zelf te rennen. In het begin ging dat makkelijk omdat we helemaal opnieuw begonnen en ik dat allemaal al geoefend had, maar toen we rond de 10 minuten rennen kwamen leek het even of ik het allemaal niet ging volhouden en zou moeten afhaken.

WAT er precies gebeurde weet ik niet, maar ineens kon ik gewoon 2 kilometer rennen en toen INEENS 4 km en de week daarna INEENS 5 km. Dat gaf natuurlijk moed voor de Zilveren Turfloop op 4 november. Met een gerust hart ging ik er naar toe en ik had me voorgenomen rustig aan te lopen en vooral te focussen op het uitlopen zonder te hoeven wandelen.

Eerst de sporthal in om het startnummer te halen en de anderen van mijn loopgroep te vinden. Toen dat allemaal geregeld was gingen we samen warmlopen.

Onderweg naar de start kwam ik vrouw en dochter tegen die mij kwamen aanmoedigen. Bij de start even rustig de RunKeeper gestart en daar gingen we dan. Ik "parkeerde" mezelf achter een loper die niet te snel ging, zodat ik mezelf niet stuk zou lopen op de eerste kilometers. Al gauw ging me dat toch te langzaam en ging ik op zoek naar een nieuwe haas. Dat ging zo een paar keer door en op de RunKeeper hoorde ik ook al dat ik onder mijn normale tijd liep. Ik gaf dus nog maar een beetje extra gas op de laatste kilometer.... Bij de laatste bocht stond onze trainer Dirk ons aan te moedigen en riep "Kom op, we zitten op de 32 minuten!" Ik zag de finish en het publiek en ik besloot alles te geven. Helaas liepen er wat mensen in de weg, en toen ik wilde inhalen liep ik weer een ander in de weg. Het werd dus een beetje een duw en trek finish maar ik finishte uiteindelijk in 32:39!! Geen Olympische tijd, maar voor mij de snelste ooit ennnnnnn..
IK LIEP TURF!!

Op de video hieronder zie je mij binnenkomen (vanaf 17:25 kom ik in beeld)

Inmiddels heb ik me laten overhalen om op 24 November mee te doen aan de Westrandwegrun in Amsterdam. Die is 10 km! Het gaat zeer zeker afzien worden, maar ik doe het om geld in te zamelen voor de stichting MS Research. Jullie kunnen me sponsoren via deze site!